Tekst: Tony Tangel
De foto's van Linda Bais spelen een spel met licht, donker, scherpte en onscherpte, maar het is complexer dan dat alleen. Haar abstracte composities nodigen uit tot goed, langdurig kijken, tot turen bijna. En als de ogen zijn gewend aan het licht – of juist het ontbreken daarvan – onstaat ruimte, die soms herkenbaar is, maar niet altijd.
Na deze ontdekking is er ook diepte. De kijker zou in de ruimte kunnen stappen, als op een toneel of in een film.
Door een bewuste inbreuk op de compositie in de vorm van accenten, ontstijgt het werk de werkelijkheid, wordt het licht surreële. De imperfecties houden alert en brengen spanning in het beeld dat ook nu tot leven komt.
Linda Bais is niet op zoek naar perfectie, reist niet de wereld af naar exotische locaties. Zij is in staat om dichtbij huis een ontdekkingseis te organiseren waarop zij een pad uitzet. De tocht is zo geraffineerd dat het werk zich in stapjes ontvouwt, maar nooit de antwoorden op alle vragen zal prijsgeven. Bovendien doet het een beroep op het associatief vermogen waarmee het hoogst subjectief wordt. Met een interpretatie, bijvoorbeeld ' abstract erotisch', wordt de kijker behalve eigenaar van die gedachte ook mede-eigenaar van het werk.
Deze gelaagdheid en de veelheid aan interpretatiemogelijkheden houden het oog vast.
Langdurig en geboeid.
Linda Bais mag spelen met de werkelijkheid, de realiteit die zij staande houdt, is het vermogen haar verbeeldingskracht met grote vakkundigheid te realiseren.
Citaat van Johan Breuker: "De intensiteit en stemming in jouw foto's weten mij goed vast te houden en grijpen mij aan. Het zal de verstilling zijn, de suggestieve ruimte die je aanbiedt. Bepaald niet lichtvoetig maar schoonheid met een pijnscheutje."